Evimi Arıyorum
Evimi arıyorum
Kabuğumdan sıkıldım
İçimde büyüyen gölgelerden
bahar akşamlarında üzerime çöken hüzünden
en beklenmedik anlarda beliren o güzel yüzünden
her köşebaşından senin çıkmandan
Hatta böyle sıkılmaktan
bıkmamdan
ondan bile bezdim artık…
Dünyaları gezdim gece
Ezberledim binbir şeyin
–çiçeklerin, adamların, yıldızların–
adını
biliyorum hece hece…
Rüyalarımın kadını
yanımda sen olmayınca
hiçbir anlamı yok bunların…
Evimi arıyorum
Kabuğumdan sıkıldım.
Evimi bulmuş olmayacağım
İçinde sen olmayınca
Kollarına al beni
o narin, beyaz ve yüce
o benzersiz kollarına…
Düşerim ardından dünyanın
en tehlikeli, en uzak
en yabancı yollarına…
Yeter ki izin ver bana…
Gül bahçelerinde büyüyelim
derelerde akalım
geceleri ısınmak için
harlı ateşler yakalım.
Evimiz tahtadan olsun
çevresinde çit
bacada sarmal duman…
Sen istediğin zaman git
İstediğin kadar kal.
Varsın küçük bir ev olsun
Yeter ki çatımızı koruyayım
Yeter ki bizim olsun o
Yeter ki o “biz” olalım.
Rüzgârla ve güneşle ve
rüyalarla dolalım
İzin ver, izin ver bana
çatımızı koruyayım!
Kabuğumdan sıkıldım
sen başka bir dünyadasın
Kollarımı bedenime sarıyorum
sarılacak başkası yok
Evimi arıyorum.