Gizemli

Bulutlar parlak ve sıcak. Kapkaranlık bir yaz günü.

Tek başına evde otur. Başka kimse yok.

Uzak, beyaz binalarda çamaşır asan kadınlar... Mavi çiçekli etekler... Meyhane şarkıcıları...

Televizyonda eski bir Türk filmi oynamaktadır. Ve evde tek başına oturan delikanlı bir öykü yazar. Başka kimse yok.

Sıkıntı.

Birinci sahnenin sonu.

Küçük çocuğu öldürdüm. Eskiden ne güzeldim ben. Şakacı, romantik aşık. Annesini çok özleyen, bırakılmış küçük çocuk. Eski hayat. Albümdeki resimlerde deniz kıyısındaki plastik bir sandalyeye kurulmuş otururduk hep. Güneşin parlaklığından bir gözümüz kapanırdı. Yanında unutulmuş arkadaşlarla kameraya poz veren unutulmuş çocuklardık. Yazlık balkonu ve rakı. Genç annemiz gülümserdi. Genç babamız incecikti. Esmer, bıyıklı.

Bir tabak karpuz güneşi sessizce soğuturdu.

O çocuğu öldürdüm ben. Kendimi vurdum.

Yeni biri oldum sonra. Şakacı, romantik aşık.

Sonra onu da öldürdüm.

Perdenin sonu.

Koltukları eskiterek eskidi günler. Zaman sessizce aktı. Yıllar yılları geçti.

Ne acılar yaşamıştık. Hepsi bizim suçumuzdu.

Aşk ve ölüm.

Örneğin aşk: İstediğimiz için aşık olduk onlara. Bizi sevmemelerini sağladık. Bunu biz yaptık. Çünkü aslında biz en çok, acı çekmek istiyorduk.

Aşkta aşık olana değil aşık olunana acırım. Aşık olunanın aslında aşkta bir önemi yoktur. O yalnızca bir süstür. Yardımcı rol, bir figüran. Aşklar aşkları kovaladıkça aşık olunan kişi değişse bile aşık olma duygusunun aynı kaldığını farkedersiniz. Aşık olunanlar birbirinden çok farklı kişiler de olsa, aşkın kendisi aynıdır. Aşık olunan kişinin aşkta sanıldığı-sandığı-yanıldığı kadar önemi yoktur. Önemli olan şey aşkın kendisidir sadece.

Öldüler: Arkadaşlar, akrabalar. Acılar çektik.

Ve yıllar geçti.

Büyüdük.

Artık eski ben değilim. Ben değilim bu: İçine kapanık, gizemli. Gizemli -kötü anlamda. Bu yeni ben insanları eski benden daha fazla etkiliyor. Kötümser, alaycı, uzak. Kızlar aşık oluyorlar. Bir önemi yok. Bir önemi olmadığı için kızlar aşık oluyorlar. Önemleri olmasını arzuluyorlar. Bunun hiç bir faydası yok. Çünkü ben O'nu öldürdüm.

Şakacı, romantik aşık bu 'gizemli' ukaladan çok daha üstün biriydi. Ben bunu biliyorum. Sevilmeyi hakeden oydu. Onu da severlerdi tabi. Ama bu biçimde değil. Ve bunu hatırladıkça daha da çok uzaklaşıyor, daha da çok kendi içime kapanıyorum. Ve böylece beni daha da çok seviyorlar. Bir kısır döngü.

Bu delikanlının artık -sevmesine değil, şefkat göstermesine değil, gözlerini sımsıkı yumup annesini bekleyen bir çocuk gibi hıçkırarak ağlamasına değil ama- aşık olmasına imkan yok. İnsanlara acıyabilir, onlar için gözyaşı döküp hallerine üzülebilir. Fakat artık hiçkimseye destek olamaz. Yardım edemez. Dost olmaz. Umrunda değildir onun. Kendisi mutludur çünkü. Diğerlerine aldırmaz.

Sahne üç. İkinci perde.

Bu yeni delikanlıyı da öldürme zamanı geldi. Hissediyorum.

Hayır, ben öldürmeyeceğim onu.

Onu akış öldürecek.

Zaman yavaşça geçerken özünü değiştiriyor.

Bebekti, bir çocuk oldu. Çocuktu, bir delikanlı...

Delikanlı safhalardan geçiyor. Eskiden bütün bu hüznünün içinde yine de ne kadar neşeliydi o! Sonra yaralandı. Öldü. Kan pıhtısı katılaştı. Taş gibi oldu.

Neşesini kendine saklayan bu umursamaz ukala onun kanından türedi.

Fakat zamanı geliyor.

Aşkların bir önemi yok.

Haykırışların.

Çünkü aslında hepsi aynı, tek.

Onu akış öldürecek.

Büyüyorum ben.

Sessizce gelen yeni Ben adım adım yaklaşıyor. Adam'ın ayak seslerini duyuyorum.

Akışla birlikte akıp, yıldızlarla büyüyecek. Hepiniz gibi.

Hepimiz gibi.

Yani Tek.

Büyüyecek, büyüyecek.

O Tek'e ulaşana dek.

O Tek ki odur mutlak aşk.

Gerisinin önemi yok.

Karanlık bir yaz günü - Kişisel notlar - Bir nevi açık günlük

23.07.2004

Kanat Gürün

Ana Sayfa